1 - نسخهء خطّى محفوظ در كتابخانهء اياصوفيا به شمارهء ( 1716 ) مشتمل بر 232 ورق به قطع كوچك هر صفحه 15 سطر بخطّ نسخ واضح و پخته كه در جمادى الآخره سال 747 كتابت شده و نسخه‌ييست بسيار درست و كم‌غلط كه نويسنده در كتابت نكات بسيار را رعايت نموده و معلوم مىشود هم خط داشته و هم باسواد بوده است و در اين نسخه غالبا در مورد استفهام بر روى كلمه اين علامت ( س ) قرار مىگيرد بدين صورت ، چه گفت ، گفت . كلمات مركب گاه جدا نوشته مىشود مانند : رهروانى ، رهنمون ، كام‌روايى . در موردى كه دو حرف از يك جنس پشت سر هم باشد بر روى كلمه اين علامت « » را مىگذارد مثلا : در رّاه . گاف ( فارسى ) را با اين علامت ( ) مىنويسد مانند : يك كام . چ گاه با سه نقطه و گاه با يك نقطه مانند ( ج ) نوشته مىشود . كلمات مختوم بهاء غير ملفوظ و مختفى را در حال جمع متصل به علامت جمع مىنويسد مثل : چشمها ( جمع چشمه ) سبزها ( جمع سبزه ) . حرف ( د ) در آخر دوّم شخص جمع گاهى به شكل ( ت ) كتابت شده مانند : كرديت ، مىكنيت ، برويت . گاه در زير حاء حطى يك ( ح ) كوچك مىگذارد و مثلا حزن را اين‌طور مىنويسد : ح حزن . كه ( ادات ربط ) هرگاه ملحق به كلمه‌اى شود با حذف هاء مختفى نوشته مىشود مثلا : اينك بجاى اينكه و چندانك و بدانك بجاى چندانكه و بدانكه . اين نسخه مشتمل است بر تمام جزو اوّل و قسمتى از جزو دوم و در صفحهء 235 از طبع حاضر چنان كه در ذيل صفحه ذكر كرده‌ايم خاتمه مىيابد و اين نسخه در تصحيح جزو دوّم مبناى كار ما بوده و آن را با نسخهء ( ن ) مقابله كرده و اضافات اين نسخه را با اين شكل [ ] و اضافات نسخهء ( ن ) را با اين صورت ( ) باز نموده و از موارد اختلاف آنچه راجح فرض كرديم در متن و وجه ديگر را در پاورقى با قيد مأخذ به علامت ( ص ) كه رمز نسخهء حاضر است و يا علامت ( ن ) كه رمز نسخهء اونيورسيته مىباشد ذكر